NJUJORK – Mozak može da zadrži određeni stepen svesti satima nakon što lekari proglase pacijenta mrtvim, pokazali su podaci izneti na naučnoj konferenciji održanoj u američkoj državi Arizona, prenosi danas Tajms. Ova otkrića otvaraju nova pitanja o prirodi smrti i granicama ljudske svesti, kao i o etici u medicini kada je reč o reanimaciji i donaciji organa.
Nakon proučavanja iskustava bliske smrti onih koji su se oporavili nakon srčanog zastoja, jedna od učesnica konferencije, dr. Samanta Ričards, pozvala je na ponovnu procenu “reverzibilnosti smrti“. Ona je istakla da bi lekari trebalo da duže vreme nastave sa pokušajima reanimacije pacijenata pre nego što ih proglase mrtvima. Ova izjava izazvala je žestoke debate među medicinskim stručnjacima, kao i među pacijentima i njihovim porodicama.
S obzirom na sve veći broj izveštaja o ljudima koji su imali iskustva bliske smrti, Ričards je naglasila potrebu za dubljim razumevanjem procesa umiranja i svesti. „Mnogi ljudi koji su se vratili iz takvih iskustava izveštavaju o osećaju svetlosti, mira i jasnosti. To nas navodi da preispitamo trenutne standarde kada je reč o definiciji smrti“, izjavila je Ričards.
Osim toga, ona je ukazala na to da bolnice treba da “ponovo procene svoje napore tokom reanimacije“ i tačku u kojoj počinju sa uzimanjem organa za donaciju. U mnogim slučajevima, organi se uzimaju pre nego što su pacijenti potpuno progonjeni, što može biti etički sporno. Ričards je sugerisala da bi bolnice trebalo da odlože ovu proceduru kako bi se obezbedila maksimalna šansa za oporavak pacijenata.
Podaci sa konferencije takođe su pokazali da se na neurološkom nivou može dogoditi aktivnost mozga čak i nakon što je srce prestalo da kuca. Ovi rezultati su izazvali zabrinutost među neurolozima, koji se bave pitanjem kako bi trebalo definisati smrt, posebno u svetlu napretka u medicinskoj tehnologiji.
Konferencija je privukla pažnju ne samo medicinskih stručnjaka, već i etičara, filozofa i psihologa, koji su učestvovali u raspravama o implikacijama ovih nalaza. Mnogi su se složili da je potrebno preispitati trenutne protokole i razmisliti o tome kako bi se mogla redefinisati smrt u svetlu novih saznanja.
Osim toga, neki stručnjaci su naglasili da bi se ovakvi nalazi mogli koristiti za poboljšanje uslova u kojima se pacijenti leče i reanimiraju, kao i za edukaciju osoblja o važnosti emocionalne podrške porodicama u trenutku kada se suočavaju sa smrću voljene osobe.
Zanimljivo je da ovo nije prvi put da se raspravlja o mogućnosti postojanja svesti nakon smrti. Prethodne studije su takođe sugerisale da se neki pacijenti sećaju događaja koji su se desili nakon što su progonjeni, a slični izveštaji su zabeleženi širom sveta.
U svetlu ovih saznanja, mnogi se pitaju kako će se ovo odraziti na društvo i naše razumevanje smrti i života. Pitanje reverzibilnosti smrti može imati duboke posledice na medicinsku praksu, etiku i filozofiju.
U zaključku, nova istraživanja o svesti nakon smrti postavljaju mnoga pitanja koja će morati biti razmatrana od strane stručnjaka iz različitih oblasti. Ova otkrića takođe otvaraju vrata za nova istraživanja i mogu dovesti do poboljšanja u pristupu medicinskoj nezi i donošenju odluka u kritičnim trenucima. Kako se debata nastavlja, ostaje da se vidi kakav će uticaj imati na budućnost medicine i naše razumevanje života i smrti.
