Svaki astronaut koji se vrati sa Međunarodne svemirske stanice (ISS) meri se viši nego pre odlaska, a ta promena može iznositi čak do šest centimetara. Ovaj fenomen je rezultat smanjenja kompresije kičme usled odsustva gravitacije, što omogućava izduženje pršljenova i paraspinalnih mišića. Iako je povećanje visine privremeno, ono je merljivo i predstavlja direktnu posledicu efekata koje gravitacija ima na ljudsko telo.
Na Zemlji, težina tela kontinuirano pritisne kičmeni stub, što rezultira time da je osoba merljivo niža uveče nego ujutru. Tokom dana, uspravni položaj „istisne“ malo visine iz sistema kičme. U orbitalnim uslovima, to opterećenje nestaje, omogućavajući kičmi da se izduži. Astronauti na ISS-u su u konstantnom slobodnom padu, što znači da njihova kičma nije kompresovana težinom tela, već se izdužuje.
Povećanje visine u svemiru nije zasnovano samo na intervertebralnim diskovima, koji se napune tečnošću kada se ukloni kompresija. Istraživanja su pokazala da se i paraspinalni mišići, koji podržavaju kičmu, menjaju u mikrogravitaciji. Oslobađajući se od stalnog pritiska, ovi mišići se opuštaju, što doprinosi većem izduženju kičme nego što bi to samo povećanje tečnosti u diskovima moglo da izazove.
Međutim, ovaj privremeni dobitak visine donosi sa sobom i ozbiljnije posledice. Astronauti gube između 1% i 1,5% gustine kostiju u područjima koja nose težinu, kao što su kukovi i noge. NASA je dokumentovala da deo ovog gubitka nije u potpunosti nadoknađen ni nakon godinu dana povratka na Zemlju. Osim toga, paraspinalni mišići pokazuju znake masne infiltracije nakon dugih misija, a neki astronauti prijavljuju bolove u donjem delu leđa nakon povratka, što ukazuje na to da se njihova kičma nije navikla na normalne uslove gravitacije.
Ovaj fenomen postaje posebno značajan kada se razmatraju dugotrajne misije, kao što je planirani let na Mars. Astronauti će u smanjenoj ili nultoj gravitaciji provesti znatno duže vreme, što će dovesti do proporcionalno većih promena u kičmi, a oporavak bi mogao potrajati duže nego što je to slučaj sa kratkotrajnim misijama na ISS-u.
Inženjerski aspekti takođe su važni. Ako astronauti postaju viši tokom misije, to će uticati na veličinu svemirskih odela i prostora koje koriste. Svemirske letelice dizajnirane pre lansiranja moraju imati ugrađene margine za promene u dimenzijama posade.
Privremeno povećanje visine može delovati kao koristan signal, ukazujući na to da telo prolazi kroz fiziološke promene u okruženju koje nije predviđeno za njega. Povratak na Zemlju ne predstavlja samo povratak u normalu, već početak novog procesa prilagođavanja, koji može trajati mesecima, pa čak i godinama. Ova istraživanja ne samo da pomažu u razumevanju kako svemirska putovanja utiču na ljudsko telo, već i u planiranju budućih misija u svemiru.
