Kineski naučnici su napravili značajno otkriće koje može da osvetli misteriju porekla i opstanka ljudske vrste. U novoj studiji, objavljenoj u prestižnom časopisu „Nature,“ predstavljeni su prvi molekularni dokazi o ukrštanju između Homo erectusa, našeg pretka, i Denisovaca, bliskih rođaka Neandertalaca. Ova saznanja bacaju novo svetlo na evoluciju ljudskih vrsta i njihov međusobni odnos.
Ranije je bilo poznato da su u DNK savremenih ljudi pronađeni „super-arhaični“ markeri, odnosno tragovi starijih, nepoznatih vrsta s kojima su se naši preci ukrštali. Ovi markeri su često nazivani „populacijama duhova“ jer su njihovi identiteti ostali nejasni. Međutim, nova studija otkriva da su različite ljudske vrste, iako su se adaptirale na svoje okruženje, zadržale sposobnost međusobnog razmnožavanja, što je doprinelo stvaranju novih, bolje prilagođenih grupa.
U ovoj istraživačkoj studiji, naučnici su analizirali proteine iz zubne gleđi šest fosila, starih oko 400.000 godina, koje su pronašli na različitim lokacijama širom Kine. Izolovali su dva ključna proteina, među kojima se ističe varijanta M273V dentalnog proteina ameloblastina, koja je pronađena u svim analiziranim fosilima Homo erectusa, a takođe i u zubima Denisovaca. Ovo ukazuje na to da su se ove vrste srele, ukrstile i stvorile plodno potomstvo.
Ovo otkriće predstavlja najstariji poznati slučaj ukrštanja među ljudskim vrstama i prvi u kojem je učestvovao Homo erectus, koji je do nedavno bio zapostavljen u istraživanjima. Homo erectus, prvi čovek koji je hodao potpuno uspravno, pojavio se u Africi pre oko dva miliona godina. Njegova sposobnost izrade alata i pokretljivost omogućili su mu da napusti afrički kontinent i proširi se na Aziju i Okeaniju, gde je opstao sve do pre 100.000 godina, čime je postao najdugovečnija ljudska vrsta u istoriji.
Istraživanje je potvrdilo da se Homo sapiens ukrštao sa Neandertalcima, koji su ostavili do četiri odsto svog genoma u modernim ljudima, kao i sa Denisovcima. Ova ukrštanja su savremenim populacijama donela genetske darove, kao što su geni koji omogućavaju preživljavanje na ekstremnim nadmorskim visinama, ili varijacije gena koje su poboljšale imuni sistem, ali i predispoziciju za mentalne bolesti.
Nova studija je otkrila i drugi zubni protein koji se čini jedinstvenim za Homo erectusa, što predstavlja novi genetski marker za identifikaciju ove vrste. Sa ovim otkrićem, Homo erectus bi mogao postati novi fokus u istraživanju ljudske evolucije. Paleoantropolog Antonio Rosas iz Španskog nacionalnog istraživačkog saveta ističe značaj ovog istraživanja, naglašavajući da je ono pružilo molekularne podatke koji dokazuju hibridizaciju između Homo erectusa i Denisovaca.
Naučnici smatraju da bi moglo postojati još više DNK tragova Homo erectusa u savremenim ljudima, posebno u Africi. Uz dodatna istraživanja, očekuje se da će se otkriti više o ovoj vrsti koja je imala najdužu istoriju i koja je ostavila značajan trag u evoluciji ljudske vrste. Rosas naglašava da, zahvaljujući ovim novim molekularnim podacima, Homo erectus može postati važniji od Neandertalaca i Denisovaca u razumevanju našeg pravog porekla.
Ovo otkriće ne samo da produbljuje naše razumevanje ljudske evolucije, već i otvara nova pitanja o tome kako su različite ljudske vrste koegzistirale i međusobno se uticale tokom istorije, čineći naša saznanja o ljudskoj prošlosti još složenijim i fascinantnijim.
