Dve mumije iz Sahare, stare 7.000 godina, predstavljaju značajan iskorak u razumevanju rane ljudske istorije. Prema novim DNK analizama, otkriveno je da pripadaju ranije nepoznatoj grani ljudskog porodičnog stabla, što može promeniti naše viđenje afričke istorije. Tokom afričkog vlažnog perioda, Sahara je bila naseljena i pogodna za život, dok danas predstavlja jedan od najsušnijih regiona na svetu.
U periodu poznatom kao „Zelena Sahara“, pre više od 5.000 godina, ovaj region je bio dom raznolikim ekosistemima, uključujući jezera i savane, što je omogućilo poljoprivredu i stočarstvo. Istraživači su otkrili da su mumije pronađene u oblasti Takarkori u jugozapadnoj Libiji deo populacije koju nazivaju „populacija duhova“. Ovaj termin se koristi za ljude čiji fizički ostaci nikada nisu pronađeni, ali su njihovi genetski tragovi prisutni u modernim ljudima.
Tim, predvođen Nadom Salem iz Instituta „Maks Plank“, analizirao je DNK mumija koje su prirodno očuvane u pećini Takarkori. Iako je očuvanje genetskog materijala u Sahari izazovno, fragmentarna DNK je dala važne informacije. Prema istraživanju, genetsko poreklo Takarkorijaca povezano je sa ranije nepoznatom lozom iz Severne Afrike, koja se odvojila od zajednica u podsaharskoj Africi pre oko 50.000 godina, što se poklapa sa vremenom kada su moderni ljudi počeli da se šire iz Afrike.
Studija, objavljena u časopisu Nature, takođe ukazuje na to da su Takarkorijci usko povezani sa lovcima-sakupljačima čiji su ostaci pronađeni u Maroku, a genetske razlike između ove dve grupe i podsaharskih zajednica ukazuju na ograničeno mešanje stanovništva. Interesantno je da su ljudi iz Takarkorija imali samo delimičan kontakt sa neandertalcima, ali su zadržali više nasleđa neandertalaca nego zajednice iz podsaharske Afrike.
Pored toga, istraživači su otkrili tragove genetskog mešanja sa poljoprivrednicima iz Levanta, ali je zajednica Takarkori ostala uglavnom izolovana. Ovi nalazi sugeriraju da je širenje poljoprivrede i stočarstva u Zelenoj Sahari više rezultat kulturne interakcije nego ljudskih migracija. Preci Takarkorijaca potiču od lovaca-sakupljača i razvili su veštine kao što su grnčarstvo i pletenje korpi, uprkos tome što su bili uglavnom izolovani.
Jedan od ključnih razloga za ovu izolaciju bile su prirodne barijere, kao što su različiti ekosistemi u području Zelenih Sahara. Ove barijere su mogle otežati kontakte između ljudskih zajednica. Naučnici smatraju da su ostaci još mnogih mumija i arheoloških artefakata možda skriveni ispod peska Sahare, što bi moglo dodatno obogatiti naše razumevanje života u ovom regionu pre nego što se osušio.
U svetlu ovih otkrića, Takarkori i njihova „populacija duhova“ predstavljaju fascinantnu priču o ljudskoj evoluciji i istoriji, pružajući nove uvide u to kako su se ljudi prilagođavali i živeli u uslovima koji su se drastično menjali. Ova istraživanja ne samo da preispituju naše razumevanje afričke istorije, već i otvaraju nova pitanja o migracijama, kulturi i interakcijama među ljudskim zajednicama kroz vekove.
