Mirjana Marković i Slobodan Milošević su u vreme svoje vladavine imali spiskove nepodobnih ličnosti koje su eliminisali. Jedna od žrtava bila je Ivan Stambolić, nekadašnji predsednik Predsedništva Srbije, koji je ubijen pre tačno 18 godina. Stambolić je otet u Košutnjaku i ubijen na dan kada je njegova ćerka proslavljala rođendan, u avgustu 2000. godine. Njegovo telo je bačeno u živi kreč, a ubistvo je po svemu sudeći bilo motivisano političkim razlozima.
Presuda za ubistvo Ivana Stambolića i pokušaj atentata na Vuka Draškovića doneta je od strane Specijalnog suda, koji je izrekao maksimalne kazne od 40 godina zatvora. Osuđeni su Branko Berček i Milorad Ulemek, bivši komandant JSO, dok je bivši načelnik DB Radomir Marković dobio 15 godina zatvora. Ova presuda je postala pravosnažna 2007. godine.
Nakon petog oktobra 2000. godine, Ivica Dačić, tadašnji ministar, izjavio je da mu je Mirjana Marković u Moskvi dala spisak ljudi koje je smatrala izdajnicima i savetovala ga da im ne pomogne. Na tom spisku našli su se biznismeni, političari i moćnici. Božidar Spasić, bivši šef specijalnog tima Službe državne bezbednosti, kaže da je talas nasilja počeo kada se Milošević učvrstio na vlasti. On objašnjava da su tajne policije bile ključne u obračunima s političkim protivnicima, praveći spiskove potencijalnih pretnji.
Spasić dodaje da je 1992. godine došlo do simbioze između tajne policije, predvođene Jovicom Stanišićem, i Slobodana Miloševića. Ova služba je stekla kapacitete za likvidacije političkih protivnika, uključujući i one koji su bili bliski Miloševiću.
Milošević i Marković su imali lične motive za eliminaciju Stambolića. Prema izveštajima, Marković je smatrala Stambolićevu porodicu odgovornom za smrt njene majke, koja je ubijena tokom rata. Ova tragedija iz prošlosti dodatno je motivisala Marković da se obračuna sa Stambolićem.
Sin Ivana Stambolića, Veljko, otvoreno optužuje Miru Marković za naručivanje ubistva svog oca, ali ističe da nema očekivanja od države da se slučaj ponovo otvori. On smatra da je priča završena jer su ubice već uhvaćene i osuđene, a javnost je fokusirana na druge probleme.
Osim Stambolića, još nekoliko osoba je izgubilo život u sličnim okolnostima. Zoran Todorović Kundak, visok funkcioner JUL-a, ubijen je 1997. godine pod sumnjivim okolnostima, a spekuliše se da je ubijen po nalogu Miloševića zbog navodne ljubavne afere s Marković. Živorad „Žika“ Petrović, bivši direktor „Jugoslovenskog aero-transporta“, ubijen je 2000. godine zbog sumnje da bi otkrio kako su novci iznoseni iz zemlje tokom sankcija.
Željko Ražnatović Arkan, vođa paramilitarnih snaga, ubijen je 2000. godine u Beogradu, a njegovo ubistvo je povezano sa strahovima Miloševića od njegovih potencijalnih svedočenja protiv njega u Hagu.
Radovan Stojičić Badža, bivši načelnik Resora javne bezbednosti, takođe je ubijen 1997. godine, a njegovu smrt su pratile spekulacije o njegovim vezama sa švercom i neizmirenim dugovima prema porodici Milošević.
U svim ovim slučajevima, jasno je da su politički motivi i lične osvete igrali ključnu ulogu u nasilju koje je karakterisalo to doba. U Srbiji, sećanje na ta mračna vremena i dalje je prisutno, iako se društvo suočava sa brojnim drugim izazovima u potrazi za boljom budućnošću.
