U antičkom gradu Pergamu, koji se nalazi u zapadnoj Turskoj, arheolozi su otkrili fascinantnu staklenu bočicu staru gotovo dva milenijuma. Ova bočica, zapečaćena glinom, bila je očuvana u izuzetno dobrom stanju, omogućavajući naučnicima da istraže njen sadržaj. Unutar posude su pronađeni ostaci materije koja predstavlja prvi direktan dokaz o korišćenju ljudskih fekalija u medicinske svrhe u starom Rimu. Hemijska analiza pokazala je da su fekalije bile pomešane sa timijanom, biljkom koja je služila za prikrivanje neprijatnog mirisa, ali je verovatno imala i antiseptičko dejstvo.
Ova staklena bočica, koja je prvobitno korišćena za čuvanje parfema ili lekovitih ulja, otkrivena je u grobnici i predstavlja izuzetan uvid u svakodnevnu medicinu Rimljana. Arheolozi i istoričari smatraju da je ova posuda ključna za razumevanje inovativnosti drevnih lekara, kao i njihove hrabrosti da eksperimentišu sa netipičnim metodama lečenja.
Preparat koji je korišćen od strane čuvenog rimskog lekara Galena pruža fascinantan uvid u znanje starih medicinara. Njihova sposobnost da kombinuju prirodne supstance sa inovativnim tehnikama lečenja osvetljava koliko su pažljivo razvijali terapije. Ova otkrića ukazuju na složene i funkcionalne preparate koje su Rimljani koristili za lečenje infekcija, upala i drugih zdravstvenih problema.
Analiza sadržaja bočice pokazala je prisustvo koprostana i 24-procentnog etilkoprostana, jedinjenja koja se normalno nalaze u ljudskom digestivnom traktu. Timijan je korišćen ne samo za maskiranje neprijatnog mirisa, već je imao i prirodna antiseptička svojstva. Ovi nalazi ukazuju na to da su Rimljani imali razvijene metode lečenja koje su uključivale znanje o lekovitim svojstvima biljaka.
Čenker Atila i njegov tim istraživača prepoznali su ovaj preparat kao metodu koju je koristio Galen, jedan od najpoznatijih lekara antičkog sveta. Pergam je bio poznat kao medicinski centar sa razvijenim tretmanima i istraživanjima u oblasti medicine. Ova bočica takođe osvetljava kulturni kontekst i naprednu primenu nauke u starom Rimu, potvrđujući da su Rimljani imali sofisticirane i promišljene medicinske tehnike koje su izdržale test vremena.
Ova otkrića ne samo da doprinose našem razumevanju antičke medicine, već i ukazuju na to kako su drevni narodi koristili dostupne resurse za lečenje bolesti. Kroz analizu ovih medicinskih preparata, naučnici mogu bolje razumeti kako su se razvijale medicinske prakse tokom vekova, kao i kako su se znanja prenela kroz generacije.
Na kraju, otkriće staklene bočice u Pergamu nije samo značajno za arheologiju, već i za istoriju medicine. Ova otkrića pružaju uvid u to kako su drevni lekari pristupali zdravlju i bolesti, kao i koliko su bili inovativni u svojim pristupima lečenju. U svetu koji se brzo menja, sa stalnim napretkom u medicini, važno je setiti se i poštovati znanje koje su naši preci stekli i preneli na nas. Na ovaj način, možemo bolje razumeti ne samo prošlost, već i put kojim medicina može ići u budućnosti.
